In de vroege 1960s, Lancia In Turijn werden auto's gebouwd met een personeelsbestand van ongeveer 5,000 werknemers. De fabriek draaide zes dagen per week, vrijwel 24 uur per dag. En toch, volgens historische bronnen, rolden er soms nauwelijks tweehonderd auto's per week van de band. U begrijpt het wel: snelheid was niet het belangrijkste aspect van het productieproces. Het moest perfect zijn. Uitzonderlijk perfect.
En wanneer een accountant wellicht voorzichtig vroeg of een bepaald onderdeel niet goedkoper te verkrijgen was, gingen de ingenieurs waarschijnlijk zwijgend door met het verder perfectioneren van hun onderdelen.
Gedurende die periode was de Flaminia LanciaHet vlaggenschipmodel van het merk. Een dure en technisch buitengewoon geavanceerde auto voor mensen die begrepen waarom een complexe oplossing soms beter kon zijn dan een conventionele. Voor de prijs van één Flaminia Berlina kon je in Italië ongeveer tien Fiat 500's kopen. Maar geen van die tien auto's had een versnellingsbak die individueel twee uur lang op 2,000 toeren per minuut was getest.
Bij de Flaminia waren de versnellingsbak en het differentieel achterin samen gemonteerd. Dit ontwerp had zelfs een eigen oliepomp. Naar verluidt werd elke transaxle twee uur lang getest, en als hij tijdens die test niet volledig stil draaide, werd hij afgekeurd. Niet gerepareerd. Afgekeurd.
Lancia Het bedrijf produceerde zelfs zijn eigen schokdempers, omdat het er de voorkeur aan gaf ze niet van een andere leverancier te kopen. Ook de onderdelen van de ophanging werden met bijna obsessieve aandacht vervaardigd. Gietstukken werden zorgvuldig afgewerkt, individueel gecontroleerd op hardheid en voorzien van een stempel met de naam van degene die de inspectie had uitgevoerd. Je kijkt naar technische hoogstandjes, maar het voelt bijna als kunst. En dan Lancia Ik heb het chassis naar Zagato gestuurd.
Bij Zagato kreeg de Flaminia een lichtgewicht aluminium carrosserie met misschien wel het beroemdste dakprofiel dat de Italiaanse carrosseriebouwer ooit heeft ontworpen: de Double Bubble. Twee verhoogde gedeelten boven de inzittenden zorgden ervoor dat de daklijn laag bleef, terwijl er toch comfortabele zitplaatsen waren. Een functioneel idee met een magnifiek resultaat.
De Flaminia Sport werd een compacte, aerodynamische tweezitter met een lange neus, een korte achterkant en lijnen die vanuit elke hoek lijken te veranderen. Niet iedereen begrijpt een Zagato meteen. Enzo Ferrari Men zou de Flaminia Sport hebben omschreven als een van de best sturende auto's ooit gebouwd. Hoewel de exacte bewoordingen in verschillende publicaties verschillen, staat vast dat de rijeigenschappen van de Flaminia alom bewonderd werden. En dat is in dit exemplaar direct duidelijk.
De sportieve reputatie van de auto was niet alleen gebaseerd op een verkoopbrochure. In 1961 behaalden Giulio Cabianca en Piergiorgio Provolo met een Flaminia Sport Zagato de tweede plaats in de Mille Miglia. De Flaminia Sport behaalde ook diverse successen in de GT-klasse tijdens belangrijke Italiaanse evenementen.
Dit exemplaar is uitgerust met de 2.5-liter V6, gekoppeld aan een handgeschakelde transaxle. Het is geen overweldigende motor naar moderne maatstaven, maar in combinatie met de lage carrosserie, het relatief lage gewicht, de uitgebalanceerde gewichtsverdeling en het zorgvuldig ontwikkelde chassis, creëert het precies het soort auto waarin pure kracht bijna bijzaak is. Een Flaminia voelt harmonieus aan. Sportief maar comfortabel, ontspannen maar voorzien van een transmissie met perfect afgestemde overbrengingsverhoudingen. Lichte besturing met veel feedback – het klinkt misschien complex, maar zodra u een Flaminia leert kennen, zult u het zelf ervaren.
Dit exemplaar is tot in de kleinste details gerestaureerd. De aluminium carrosserie verkeert in fantastische staat en de donkerblauwe lak vormt een prachtige combinatie met het lichtbeige interieur. Donker van buiten, licht van binnen. En in vrijwel elk opzicht perfect afgewerkt. Het feit dat deze Flaminia al een concours heeft gewonnen, spreekt boekdelen. Dit is een topklasse auto. Lancia dat heeft geprofiteerd van uitzonderlijk goed restauratie- en herbouwwerk.
Een 1961 Lancia De Flaminia Sport Zagato 2.5 met een aluminium Double Bubble-carrosserie, een uitzonderlijk hoogwaardige restauratie en een staat die als concourswaardig is beoordeeld. Lancia Nooit tien per dag gebouwd. Als je ziet hoeveel aandacht er in één auto gaat zitten, begrijp je waarom. Interesse? Neem contact op. Gallery Aaldering Vandaag de dag actief sinds 1975. We hebben jarenlange ervaring met de wereldwijde export van onze voertuigen; informeer gerust naar de mogelijkheden.
Begin jaren 60 bouwde Lancia auto’s in Turijn met ongeveer 5.000 medewerkers. De fabriek werkte zes dagen per week, vrijwel de klok rond. En toch kwamen er volgens historische beschrijvingen soms nauwelijks tweehonderd auto’s per week naar buiten. U begrijpt: haast was niet het belangrijkste onderdeel van het productieproces. Goed moest het zijn. Heel goed.
En wanneer een accountant misschien voorzichtig vroeg of een onderdeel niet goedkoper kon worden ingekocht, gingen de ingenieurs waarschijnlijk in stilte verder met het verder perfectioneren van hun onderdelen.
De Flaminia was in die periode het topmodel van Lancia. Een dure, technisch bijzonder verfijnde auto voor mensen die begrepen waarom een ingewikkelde oplossing soms beter was dan een conventionele. Voor de prijs van één Flaminia Berlina kon u in Italië ongeveer tien Fiat 500’s kopen. Maar geen van die tien exemplaren had een versnellingsbak die twee uur lang afzonderlijk op 2.000 toeren werd getest.
Bij de Flaminia werden de versnellingsbak en het differentieel samen aan de achterzijde geplaatst. Deze constructie had zelfs een eigen oliepomp. Iedere transaxle zou vervolgens gedurende twee uur zijn getest en wanneer hij daarbij niet volledig stil liep, werd hij afgekeurd. Niet gerepareerd. Afgekeurd.
Lancia maakte zelfs zijn eigen schokbrekers, omdat het merk die liever niet bij een andere fabrikant kocht. Ook aan delen van de wielophanging werd bijna obsessief veel aandacht besteed. Gietstukken werden zorgvuldig afgewerkt, afzonderlijk op hardheid gecontroleerd en voorzien van de stempel van degene die de controle had uitgevoerd. U kijkt naar techniek, maar het voelt bijna als kunst. En toen stuurde Lancia het chassis naar Zagato.
Bij Zagato kreeg de Flaminia een lichtgewicht aluminium carrosserie met misschien wel het beroemdste dakprofiel van de Italiaanse carrosseriebouwer: de Double Bubble. Twee verhogingen boven de inzittenden, zodat de daklijn laag kon blijven om comfortabel te kunnen zitten. Functioneel bedacht met een schitterend resultaat.
De Flaminia Sport werd een compacte, aerodynamische tweezitter met een lange neus, een korte achterzijde en lijnen die vanuit iedere hoek lijken te veranderen. Niet iedereen begrijpt een Zagato direct. Enzo Ferrari zou de Flaminia Sport hebben omschreven als een van de best sturende auto’s die ooit waren gebouwd. Hoewel de precieze bewoordingen in verschillende publicaties uiteenlopen, staat vast dat de wegligging van de Flaminia veel bewondering kreeg. En dat is met dit exemplaar duidelijk te merken.
De sportieve reputatie kwam bovendien niet alleen uit een verkoopbrochure. Giulio Cabianca en Piergiorgio Provolo reden in 1961 met een Flaminia Sport Zagato naar de tweede plaats in de Mille Miglia. De Flaminia Sport behaalde daarnaast verschillende successen in de GT-klasse bij grote Italiaanse wedstrijden.
Dit exemplaar is voorzien van de 2,5-liter V6, gekoppeld aan de handgeschakelde transaxle. Geen overweldigende motor volgens moderne maatstaven, maar in combinatie met de lage carrosserie, het relatief lage gewicht, de gewichtsverdeling en het zorgvuldig ontwikkelde onderstel ontstaat precies het soort auto waarvoor puur vermogen bijna bijzaak wordt. Een Flaminia is een wagen die harmonieus aanvoelt. Sportief en comfortabel, ontspannen met een versnellingsbak waar de verhoudingen perfect op elkaar zijn afgestemd. Lichte besturing met veel gevoel, het klinkt allemaal complex, maar wanneer u kennis maakt met een Flaminia, dan zult u dit zelf ervaren.
Dit exemplaar werd werkelijk tot in de kleinste details gerestaureerd. De aluminium carrosserie verkeert in fantastische conditie en de donkerblauwe lak vormt een prachtige combinatie met het lichtbeige interieur. Donker van buiten. Licht van binnen. En werkelijk overal correct afgewerkt. Dat deze Flaminia al een concours heeft gewonnen, vertelt het verhaal misschien nog wel het eenvoudigst. Dit is een kwalitatief hoogwaardige Lancia met buitengewoon goede restauratie- en revisiewerkzaamheden.
Een Lancia Flaminia Sport Zagato 2.5 uit 1961, met een aluminium Double Bubble-carrosserie, een uitzonderlijk hoogwaardige restauratie en een conditie die op concoursniveau werd beoordeeld. Lancia bouwde er nooit tien per dag. Wanneer u ziet hoeveel aandacht er in één auto zit, begrijpt u waarom. Heeft u interesse? Neem vandaag nog contact op met Gallery Aaldering, sinds 1975 actief. Wij hebben jarenlange ervaring met het exporteren van onze voertuigen, vraag naar de mogelijkheden.
Anfang der 1960er-Jahre baute Lancia in Turin mit rund 5.000 Mitarbeitern Automobile. Das Werk arbeitete sechs Tage pro Woche, nahezu rund um die Uhr. Und dennoch verließen historischen Berichten zufolge manchmal kaum zweihundert Fahrzeuge pro Woche die Produktion. Sie verstehen: Eile war nicht der wichtigste Bestandteil des Fertigungsprozesses. Gut musste es sein. Sehr gut.
Und wenn ein Buchhalter vielleicht einmal vorsichtig fragte, ob sich ein bestimmtes Bauteil nicht günstiger einkaufen ließe, arbeiteten die Ingenieure vermutlich schweigend weiter daran, ihre Komponenten noch weiter zu perfektionieren.
In jener Zeit war die Flaminia das Spitzenmodell von Lancia. Ein teures, technisch außerordentlich anspruchsvolles Automobil für Menschen, die verstanden, warum eine komplizierte Lösung manchmal besser sein konnte als eine konventionelle. Für den Preis einer einzigen Flaminia Berlina konnte man in Italien ungefähr zehn Fiat 500 kaufen. Doch keiner dieser zehn Wagen besaß ein Getriebe, das einzeln zwei Stunden lang bei 2.000 Umdrehungen geprüft worden war.
Bei der Flaminia waren Getriebe und Differenzial gemeinsam an der Hinterachse angeordnet. Diese Konstruktion verfügte sogar über eine eigene Ölpumpe. Jede Transaxle-Einheit soll anschließend zwei Stunden lang getestet worden sein, und wenn sie dabei nicht vollkommen geräuschlos lief, wurde sie aussortiert. Nicht repariert. Aussortiert.
Lancia fertigte sogar die eigenen Stoßdämpfer, weil die Marke diese lieber nicht von einem anderen Hersteller beziehen wollte. Auch den Komponenten der Radaufhängung wurde beinahe obsessiv viel Aufmerksamkeit gewidmet. Gussteile wurden sorgfältig nachbearbeitet, einzeln auf ihre Härte geprüft und mit dem Stempel desjenigen versehen, der die Kontrolle durchgeführt hatte. Man blickt auf Technik, doch beinahe fühlt es sich wie Kunst an. Und anschließend schickte Lancia das Chassis zu Zagato.
Bei Zagato erhielt die Flaminia eine leichte Aluminiumkarosserie mit dem vielleicht berühmtesten Dachprofil des italienischen Karosseriebauers: dem Double Bubble. Zwei Auswölbungen über den Insassen ermöglichten eine niedrige Dachlinie, ohne den Sitzkomfort einzuschränken. Funktional gedacht, mit einem wunderschönen Ergebnis.
Die Flaminia Sport wurde zu einem kompakten, aerodynamischen Zweisitzer mit langer Frontpartie, kurzem Heck und Linien, die sich aus jedem Blickwinkel zu verändern scheinen. Nicht jeder versteht einen Zagato auf Anhieb. Enzo Ferrari soll die Flaminia Sport als eines der fahrdynamisch besten Automobile bezeichnet haben, die jemals gebaut wurden. Auch wenn der genaue Wortlaut in verschiedenen Publikationen variiert, steht fest, dass das Fahrverhalten der Flaminia große Bewunderung hervorrief. Und bei diesem Exemplar ist das deutlich spürbar.
Der sportliche Ruf stammte zudem keineswegs nur aus einem Verkaufsprospekt. Giulio Cabianca und Piergiorgio Provolo fuhren 1961 mit einer Flaminia Sport Zagato auf den zweiten Platz bei der Mille Miglia. Darüber hinaus erzielte die Flaminia Sport mehrere Erfolge in der GT-Klasse bei bedeutenden italienischen Veranstaltungen.
Dieses Exemplar ist mit dem 2,5-Liter-V6 ausgestattet, gekoppelt an die handgeschaltete Transaxle-Einheit. Nach heutigen Maßstäben ist das kein überwältigend kraftvoller Motor, doch in Verbindung mit der flachen Karosserie, dem vergleichsweise geringen Gewicht, der ausgewogenen Gewichtsverteilung und dem sorgfältig entwickelten Fahrwerk entsteht genau jene Art von Automobil, bei der reine Motorleistung beinahe zur Nebensache wird. Eine Flaminia fühlt sich harmonisch an. Sportlich und komfortabel, entspannt, mit einem Getriebe, dessen Übersetzungen perfekt aufeinander abgestimmt sind. Eine leichtgängige Lenkung mit viel Gefühl – all das mag komplex klingen, doch sobald Sie eine Flaminia kennenlernen, werden Sie es selbst erleben.
Dieses Exemplar wurde tatsächlich bis ins kleinste Detail restauriert. Die Aluminiumkarosserie befindet sich in fantastischem Zustand, und die dunkelblaue Lackierung bildet eine wunderschöne Kombination mit dem hellbeigen Interieur. Außen dunkel. Innen hell. Und nahezu überall vollkommen korrekt ausgeführt. Dass diese Flaminia bereits einen Concours gewonnen hat, erzählt die Geschichte vielleicht am einfachsten. Dies ist ein qualitativ außergewöhnlich hochwertiger Lancia mit hervorragenden Restaurierungs- und Revisionsarbeiten.
Eine Lancia Flaminia Sport Zagato 2.5 aus dem Jahr 1961 mit einer Aluminiumkarosserie im Double-Bubble-Design, einer außergewöhnlich hochwertigen Restaurierung und einem Zustand, der auf Concours-Niveau bewertet wurde. Lancia baute davon niemals zehn Stück am Tag. Wenn man sieht, wie viel Aufmerksamkeit in einem einzigen Automobil steckt, versteht man, weshalb. Haben Sie Interesse? Dann kontaktieren Sie noch heute Gallery Aaldering, seit 1975 aktiv. Wir verfügen über langjährige Erfahrung im weltweiten Export unserer Fahrzeuge und informieren Sie gerne über die verschiedenen Möglichkeiten.
Au début des années 1960, Lancia construisait ses automobiles à Turin avec environ 5 000 employés. L’usine fonctionnait six jours par semaine, pratiquement jour et nuit. Et pourtant, selon les récits historiques, il arrivait que moins de deux cents voitures seulement en sortent chaque semaine. Vous l’aurez compris : la rapidité n’était pas l’élément le plus important du processus de production. Il fallait que ce soit bien fait. Très bien fait.
Et lorsqu’un comptable demandait peut-être prudemment s’il n’était pas possible d’acheter une pièce à moindre coût, les ingénieurs poursuivaient probablement leur travail en silence, continuant à perfectionner leurs composants.
À cette époque, la Flaminia constituait le modèle haut de gamme de Lancia. Une automobile coûteuse et techniquement extrêmement raffinée, destinée à ceux qui comprenaient pourquoi une solution complexe pouvait parfois être supérieure à une approche conventionnelle. Pour le prix d’une seule Flaminia Berlina, il était possible d’acheter environ dix Fiat 500 en Italie. Mais aucune de ces dix voitures ne possédait une boîte de vitesses testée individuellement pendant deux heures à 2 000 tr/min.
Sur la Flaminia, la boîte de vitesses et le différentiel étaient réunis à l’arrière. Cette architecture disposait même de sa propre pompe à huile. Chaque ensemble transaxle aurait ensuite été testé durant deux heures et, s’il ne fonctionnait pas dans un silence absolu, il était refusé. Non pas réparé. Refusé.
Lancia fabriquait même ses propres amortisseurs, car la marque préférait ne pas les acheter auprès d’un autre constructeur. Certaines pièces de suspension faisaient elles aussi l’objet d’une attention presque obsessionnelle. Les éléments moulés étaient soigneusement finis, contrôlés individuellement pour vérifier leur dureté, puis frappés du poinçon de la personne ayant effectué l’inspection. Vous regardez de la technique, mais cela ressemble presque à de l’art. Puis Lancia envoya le châssis chez Zagato.
Chez Zagato, la Flaminia reçut une carrosserie légère en aluminium dotée de ce qui est peut-être le profil de toit le plus célèbre du carrossier italien : le Double Bubble. Deux bossages au-dessus des occupants permettaient de maintenir une ligne de toit basse tout en conservant une position assise confortable. Une solution pensée pour sa fonctionnalité, avec un résultat magnifique.
La Flaminia Sport devint une compacte deux places aérodynamique, caractérisée par un long capot, un arrière court et des lignes qui semblent changer selon l’angle sous lequel on les observe. Tout le monde ne comprend pas immédiatement une Zagato. Enzo Ferrari aurait décrit la Flaminia Sport comme l’une des voitures offrant le meilleur comportement routier jamais construites. Bien que la formulation exacte varie selon les publications, il ne fait aucun doute que la tenue de route de la Flaminia suscita une immense admiration. Et cela se ressent clairement au volant de cet exemplaire.
Sa réputation sportive ne provenait d’ailleurs pas uniquement d’une brochure commerciale. En 1961, Giulio Cabianca et Piergiorgio Provolo menèrent une Flaminia Sport Zagato à la deuxième place de la Mille Miglia. La Flaminia Sport remporta également plusieurs succès en catégorie GT lors de grandes épreuves italiennes.
Cet exemplaire est équipé du V6 de 2,5 litres, associé à la boîte transaxle manuelle. Selon les standards actuels, il ne s’agit pas d’un moteur débordant de puissance, mais combiné à la carrosserie basse, au poids relativement contenu, à la répartition des masses et au châssis soigneusement développé, il donne naissance précisément au type d’automobile pour lequel la puissance pure devient presque secondaire. Une Flaminia procure une sensation d’harmonie. Sportive et confortable, détendue, avec une boîte de vitesses dont les rapports sont parfaitement étagés. Une direction légère et riche en sensations : tout cela peut paraître complexe, mais lorsque vous découvrirez une Flaminia, vous le ressentirez vous-même.
Cet exemplaire a véritablement été restauré jusque dans les moindres détails. La carrosserie en aluminium se trouve dans un état remarquable, et la peinture bleu foncé forme une superbe combinaison avec l’intérieur beige clair. Sombre à l’extérieur. Clair à l’intérieur. Et correctement réalisé dans pratiquement chaque détail. Le fait que cette Flaminia ait déjà remporté un concours résume peut-être son histoire de la manière la plus simple. Il s’agit d’une Lancia de très grande qualité ayant bénéficié de travaux de restauration et de révision d’un niveau exceptionnel.
Une Lancia Flaminia Sport Zagato 2.5 de 1961, dotée d’une carrosserie Double Bubble en aluminium, d’une restauration d’une qualité exceptionnelle et d’un état évalué au niveau concours. Lancia n’en construisait jamais dix par jour. Lorsque vous constatez toute l’attention consacrée à une seule voiture, vous comprenez pourquoi. Vous êtes intéressé ? Contactez dès aujourd’hui Gallery Aaldering, actif depuis 1975. Nous disposons de nombreuses années d’expérience dans l’exportation de nos véhicules à travers le monde ; n’hésitez pas à nous consulter pour connaître les différentes possibilités.
